Reactie Kleopasdagen okt 2017

"Geen idee wat ik me voor moest stellen bij een stilteretraite, maar ergens leek het me heerlijk en dus schreef ik me in.
Even eruit, een paar dagen rust, geestelijke groei.

En nu zit het er al weer op. Wat een tijd heb ik gehad! En wat een genade heb ik geproefd en ervaren.

De Bijbelteksten die we meekregen om mee te bidden sloten zo naadloos aan bij waar ik mee bezig was. Tekst na tekst, rechtstreeks van de Vader.

Het ochtend- en avondgebed heb ik als heel verbindend ervaren. Samen zingen en bidden. Elke ochtend een kort begeleidingsgesprek, dingen aan het Licht brengen en bemoedigd worden voor de volgende stap.

Ik heb het als een enorme zegening en bemoediging ervaren door te merken dat de God die ik ken, ook mij kent en precies weet wat ik nodig heb. Zo kwamen heel veel dingen bij elkaar, rond en tot een geheel.

En nee, drie dagen stil zijn is niet perse makkelijk voor een expressief persoon. Maar wel een goede les om te leren stil te zijn en te ontvangen in de stilte.

Ik kan het iedereen aanraden om de stilte te zoeken. Het verrijkt je, confronteert je met jezelf en met God. Laat je verrassen door Hem! Het is namelijk zó waar: als je 3 dagen in je agenda blockt voor God, Hij zál je zegenen!

De retraite is inmiddels alweer een tijdje geleden. En toch voelt het voor mij alsof ik elke dag een beetje op retraite ben in de stiltemomenten die ik met God mag hebben. "Blijf in Mij, dan blijf Ik in jullie..."

Van harte aanbevolen dus!!"


reactie kleopasdagen maart 2017
Verwachtingsvol naar wat God zou gaan doen startte ik de Kleopasdagen.

Al een tijd heb ik veel last van angsten die mijn leven beheersen.
Ik wilde erg graag van deze angsten af en heb hier vaak hulp voor gezocht, ik hoopte dat God me hiervan zou bevrijden…….Tijdens de retraite ging ik hier weer verder mee aan de slag en was benieuwd wat God hier in ging doen.

Tijdens het eerste begeleidingsgesprek tijdens de retraite liet God me zien dat ik mijn angst niet geaccepteerd had en dat als ik de angst zou accepteren, het dan een stuk lichter zou worden.
Toen ik terug keek op mijn leven, zag ik inderdaad dat ik het niet geaccepteerd had.
Ik was vaak boos en verdrietig en kon niet accepteren dat ik deze angsten in mijn leven had.
Ik vond het inzicht tot acceptatie erg verhelderend en besloot om er voor te kiezen mijn angst te accepteren en op God te vertrouwen. Ik heb hier in het begeleidingsgesprek voor mogen bidden. Het voelde als een bevrijding toen ik dit gedaan had!

Nu ik weer thuis ben, merk dat er door de acceptatie een groot verschil is. De angst is niet weg maar doordat ik het meer met God doe en er niet meer tegen aan trap geeft me een hoop rust.
N.N.


reactie maart 2017
Ik heb de Kleopasdagen als heilzaam ervaren. Het smaakt naar meer.
Het was voor mij de eerste keer. Hartelijk was het ontvangst van de leiding. Na het voorstelrondje van de deelnemers startte de stilte-retraite. Best wel even vreemd om naar de andere deelnemers gezond
a-sociaal te zijn. Maar ik was voor mijzelf om samen met God de dagen de beleven van donderdagavond - zondagmiddag.
Elke dag ontving ik van een tweetal van de leiding bijbelteksten om te lezen, te overdenken, mee te bidden, mee te wandelen. Het is heel bijzonder te ervaren dat in die dagen die specifiek apart zijn gezet om intensief contact te hebben met God Hij met Zijn Geest er ook is. Het is fijn om even uit de roezemoes van onze wereld te zijn en in de wereld van rust en stilte te verblijven. Mij is door Gods woord en een lied uit de Nieuwe Liedbundel mooie en waardevolle richtingen aangewezen.
Wat ik wel ervaarde, was dat als je weer ‘in de wereld’ terugkeert het best lastig is om de rust vast te houden. Gelukkig is het Kleopasgebed oftewel het volhardingsgebed een mooi hulpmiddel. In de weken erna had ik een gevoel van heimwee. D.V. mag ik vaker een stilte-retraite meemaken.

N.N.


reactie kleopasdagen maart 2017
Ik ben erg blij en dankbaar wat God mij in de stilte heeft laten zien!
Dit was mijn vierde stille retraite. Ik ben diep onder de indruk wat God in een mensenleven kan doen. De eerste keer was alles onwennig en voelde ik mij niet op mijn gemak. Ik was eigenlijk ‘een angstig vogeltje’. De Heer heeft mij, mede door retraites, evenwichtiger gemaakt ik ervaar duidelijk geestelijke groei. Een stille retraite is voor mij een unieke gelegenheid om rust, stilte te ervaren om Zijn Woord te overdenken en Hem beter te leren kennen. Ik ga er met plezier naar toe!
N.N.


Reactie oktober 2016
Een retraite is voor mij een oase, waarin ik meer dan in het dagelijks leven stille tijd heb om me op God te richten; zijn Woord tot me te nemen, Zijn Geest in me te laten werken, te bidden, na te denken en te genieten van de rust en de natuur. Op al die aspecten hebben ook de Kleopas-dagen mij goed gedaan. Op een moment speciaal ervoer ik Gods nabijheid, waarbij Hij ‘Zijn vinger’ op mijn zere plek legde. De plek is niet weggegaan, maar de wetenschap dat Hij ervan weet en erbij is, maakt mijn perspectief toch anders. Ik kom zeker nog eens terug.
Sinds de retraite probeer ik ook dagelijks wat te schrijven vanuit mijn stille tijd en inmiddels heb ik de meeste dingen die ik in de retraite aangereikt kreeg nog eens doorgenomen. Tegelijk blijft het wel een uitdaging om in de rust te blijven en Gods zachte stem alle aandacht te geven. N.N.


Reactie oktober 2016
Leuvenheim, oktober 2016

'
"3 dagen in stilte, dat vond ik best een uitdaging en ook wel spannend, zo van: kan ik dat wel?
Maar het werd goed en ik mocht veel ontvangen.
Heerlijk rustig op mijn kamertje zijn, met uitzicht over het land, of tijdens een wandeling in stilte in de prachtige omgeving.Gewoon stil zijn, bidden en Gods Liefde door Zijn Woord en Geest tot je laten komen. Daarbij goede geestelijke begeleiding waarin jouw vragen er mogen zijn, en mooie eenvoudige vieringen en korte lezingen, lekker eten met mooie muziek om naar te luisteren. Kortom, veel ontvangen. Verdriet mocht boven komen in deze veilige omgeving. De stilte retraite bracht me troost, vernieuwing, moed en kracht om weer door te gaan op mijn pelgrimstocht door het leven. Je gaat een beetje "lichter" verder.
En de blijheid/vreugde bleven voelbaar nog vele dagen.
(ook kon ik het delen met 3 van mijn kinderen en een vriendin wat ook weer bijzonder was.) N.N.



img_1355.jpg
Reactie oktober 2016
Een weekend in de stilte

Het was al meer dan een jaar dat ik een gelegenheid zocht om een paar dagen de stilte in te gaan. Ik was er meer dan aan toe om Gods stem weer op een persoonlijke manier te horen.
Mijn verlangen ging dan ook vooral uit naar een verdieping in mijn relatie met Jezus. Dat was de belangrijkste reden waarom ik eind oktober naar de Kleopasdagen ging, een stilte retraite die gehouden werd in Klein Sion bij Brummen.
Wat ik bijzonder fijn vond daar, is, dat je teksten aangereikt krijgt door een team dat je begeleid en waarmee je, 1x per dag, je hart kunt delen als je wilt.
De ene centrale tekst die voor mij de basis werd van deze dagen, was: Jesaja 55:2b en 3a "Hoort aandachtig naar Mij, opdat gij het goede eet en uw ziel zich in overvloed verlustige. Neigt uw oor en komt tot Mij; hoort opdat uw ziel leve".
In deze twee zinnen, drie maal een oproep om naar God zelf te luisteren en Zijn woord te eten.
Eten van Gods woord doe ik wel. Maar dat kan op heel verschillende manieren. En de Heer liet me zien, hoe ik veel te snel ben om door te slikken. Proeven en nog eens proeven, dat was Zijn oproep. Daar ben ik me in dat weekend in gaan oefenen en wat heeft de Heer in die stilte en aandacht naar Hem op een bijzondere manier tot mijn hart gesproken!
Maar niet alleen door Zijn geschreven woord, ook door de onnavolgbaar mooie herfstkleuren die er rondom Klein Sion te zien waren, wat een Schepper!
Inmiddels is er een maand voorbij. Wat is er over? Heel veel!
Ik ben zo dankbaar voor een geweldige suggestie om een volhardingsgebed te schrijven m.b.t. alles wat God heeft aangereikt in deze dagen. Dat heeft me geholpen om blijvend toe te passen waartoe de Heer me aanmoedigde: proeven. Met dat in gedachten ben ik de afgelopen 14 dagen, bezig geweest met Psalm 23, elke 2 dagen ongeveer één tekst.
Elke dag is mijn Herder me dierbaarder aan het worden en groeit onze relatie. Daar ging het me immers om!
Kort samengevat, zou ik met David willen uitroepen:
"Smaakt (of:proef) en ziet dat de Here goed is" (Ps. 34:9)



mei 2016
Mei 2016
Dit was de derde keer dat ik een stille retraite volgde. Ook in 2014 en 2015 heb ik eind mei deze retraites gevolgd. En in beide jaren voelde ik me door de dagen van stilte door God enorm gezegend, bemoedigd, getroost en versterkt. Daarom zag ik er dit jaar opnieuw naar uit om deze retraite te volgen.
Tijdens afgelopen weekend (als 3e keer) werd ik me er van bewust dat deze retraites een soort markeringspunten in mijn leven gaan worden. Alsof ik op deze achterliggende twee jaar terug kijk ‘van retraite naar retraite’. En opeens werd ik me er extra van bewust hoe God bv. in de periode tussen vorig jaar mei (vorige retraite) en nu voor mij heeft gezorgd, hoe Hij mij heeft geleid, geholpen in strijd, vernieuwt, heeft genezen (op sommige punten lichamelijk en vooral ook emotioneel) en me dwars door alles heen geestelijk heeft laten groeien.
Terugkijkend, word ik me er van bewust dat ik vorig jaar en vooral tijdens de 1e retraite in 2014 intern nog veel meer op zoek was naar wat God met mijn leven wil. Ik heb vaak gebeden: “Heer, als plan A niet doorgaat (een gezin met kinderen), wat is dan Uw plan B?” En het bleef lange tijd stil…..
Vooral tijdens de retraite van vorig jaar kwamen echter wel steeds de woorden terug vanuit Johannes 10: “Volg Mij maar…” Mede vanuit het verhaal van de goede Herder: “De Herder roept mij als Zijn schaap, Hij noemt mijn naam, Hij leidt mij naar buiten (uit de stal) en wanneer Hij mij naar buiten heeft gebracht, gaat Hij mij voor en ik mag Hem volgen…”
En de woorden “Volg Mij maar…” werden in die dagen vorig jaar steeds weer bevestigd door psalm 147 (God zorgt voor Zijn volk), Exodus 14 (Ik ben de HEERE, uw Heelmeester), Jeremia 29 (Hij zal een omkeer brengen in mijn gevangenschap), Markus 11:22 (Heb geloof in God) en Psalm 138 (De HEERE zal Zijn werk voor mij voltooien).
De retraite van afgelopen weekend was, zo zie ik het nu, een verdieping van vorig jaar. Terugkijkend zie ik hoe ik steeds meer leer om mijn leven in álles in de handen van God te leggen. Om daadwerkelijk Hem te gehoorzamen en Hem op Zijn Woord te vertrouwen en te volgen, omdat Hij zegt: “Vertrouw Mij maar en volg Mij…”
En dat leer ik dus stapje voor stapje. Verwonderd, zo enorm verwonderd en blij mag ik nú zeggen: de Heere heeft me zoveel vrede in mijn hart gegeven in onze huidige situatie. Het gegeven dat wij geen kinderen hebben gekregen, vult mijn hart niet meer met pijn of verdriet, niet meer met rauwe rouw, niet meer met jaloezie, niet meer met een gevoel van ‘tekort gedaan’ of overgeslagen zijn, niet meer met angst, niet meer met onzekerheid, niet meer met… Nee, Hij heeft ruimte en rust gegeven. Zo heel veel vrede. Zó bijzonder! En ik weet ook dat deze vrede heus nog wel eens zal worden aangevallen, maar dan mag ik terug naar Hem Die het beloofd heeft: Wees moedig en standvastig, wees niet bang, Ik zorg voor jullie!
En vanuit de woorden “Volg Mij maar…” ben ik heel concreet afgelopen januari gestart met de opleiding Contextuele Therapie, nadat ik hiervoor bevestiging van God had ontvangen vanuit Zijn Woord. En ik weet nu nog niet waar het me naar toe leidt. Dat hoeft ook niet, want God weet de route wel. En ik mag er op vertrouwen dat Hij mij van dag tot dag de weg verder zal wijzen.
Zo merk ik ook dat God in mijn leven bezig is om ‘oud’ te vervangen voor ‘nieuw’. Dat Hij me door Zijn Geest aanspoort om het oude leven af te leggen (Efeze 4:22) en me te bekleden met de nieuwe mens. Om vernieuwt te worden in de geest van mijn denken.
Dat betekent dat Hij mij bijvoorbeeld heel concreet leert om ‘angst’ in de ruilen voor ‘liefde en overgave’, ‘controle’ in te ruilen voor ‘vertrouwen’, ‘perfectionisme’ voor ‘je bent waardevol’, “zelfkritiek en -veroordeling’ voor ‘genade en mildheid’, ‘moedeloosheid’ voor ‘hoop’ (omdat Hij de Opstanding is en Hij ook ons elke dag wil opwekken, Joh.11:25 en 1Petr.1:3-4), mijn ervaren pijn bij onbegrip van mensen in te wisselen bij Hem voor de liefde en vrede van God (Psalm 118:8), mijn onrust in te ruilen voor Zijn vrede, mijn bezorgdheid voor vertrouwen in Zijn zorg (Fil.3:6-7), etc. Ik leer steeds meer dat het ‘oude’ moet zwijgen voor het nieuwe, dat God bezig is te doen…

Deze vernieuwing gaat niet in één dag, maar is een levenslang proces. Ook dat mocht in de afgelopen dagen weer horen en tot me nemen. Het helpt me dat te blijven beseffen. Het haalt voor mij de druk wat af van mijn prestatiedrang die ik – ook voor God – zo vaak toch voel. Als mijn ‘denken’ me weer op de hielen zit, als ik weer niet leef vanuit Zijn genade en ontferming, maar vanuit mijn eigen ‘denken dat ik niet goed (genoeg) ben voor God’… Ook dan is het de oefening om te blijven kijken naar de nieuwtestamentische deurpost, het Kruis. Ik mag door het geloof schuilen achter het bloed van Jezus Christus Die riep: “Het is volbracht, ook voor jou, ……. (je eigen naam kan je hier invullen)!”
In het avondmaal (ook in de achterliggende retraite-dagen) mocht ik versterking ontvangen van dat geloof. Het gebed wat de predikant daarbij uitsprak, nl. of God dit brood en deze wijn óók tot versterking wilde laten zijn om het leven van alle dag weer op te pakken, is mij bij gebleven.
En het heeft me daadwerkelijk versterkt, toen ik afgelopen maandag nog geen drie minuten op mijn werk was en direct de ‘aanval’ weer kwam. Ik werd geconfronteerd met een geboortekaartje van een kindje van mijn collega. En direct dacht ik aan de woorden van God en probeerde me dat als het ware voor te stellen: “…omdat U aan mijn rechterhand bent, wankel ik niet.” (psalm 16) en ik voelde zo’n rust over me komen!
Nog geen half uur later werd ik getroost en gesterkt door een bijzonder gesprek wat ik had met een collega van een ander organisatie. Te midden van mijn werk mocht ik haar wat vertellen over de retraite en over wat God tot mij gesproken had. En zo voelde ik zo sterk wáár worden wat God afgelopen weekend aan woorden aan mij mee gaf vanuit o.a. Openbaring 21:1-8. Woorden die ik zorgvuldig bewaar in mijn hart als een enorme belofte van God aan mij en voor jullie allen:

Zie de tent van God is bij de mensen en hij zal bij hen wonen en zij zullen Zijn volk zijn en God Zelf zal bij hen zijn en hun God zijn.
En God zal alle tranen van hun ogen afwissen,
En de dood zal er niet meer zijn,
Ook geen rouw, jammerklacht of moeite zal er meer zijn.
Want de eerste (oude) dingen zijn voorbijgegaan.
En Hij Die op de troon zit, zei:
“Zie Ik maak alle dingen nieuw!”



mei 2016
Nogmaals wil ik zeggen dat het voor mij zeer inspirerende dagen waren! Door de sfeer welke jullie creëerden kwam ik tot rust bij Jezus. En dat was het ook waar ik naar verlangde!!
Ook nu nog breng ik in herinnering welke woorden Hij me gaf en dan hoor ik de woorden ook weer!
Ik hoop ze voor altijd te bewaren:
"Je maakt me het meest blij als jij me vraagt, in je hart te komen."



mei 2016
Getuigenis: Genade moment!

Vanuit een diepe rouw en overlevingsstand, die jaren heeft geduurd, stapte ik voor het eerst de Kleopasdagen in. Alhoewel God de Vader mij nimmer in de steek heeft gelaten, keek ik in een “afgrond”, die mij niets meer te zeggen had.
Zoals vele “nieuwe geboortes” zich voltrekken in ons leven, ervoer ik tijdens dit weekend weer een diepe omwenteling zich in mijn hart en ziel voltrekken. Een innerlijke vreugde maakte zich van mij meester, die ik reeds eerdere keren in mijn leven mocht ervaren die totaal anders is dan uiterlijke vreugde! Maar nu voelde ik mij voor het eerst van mijn leven nederig en oprecht.
In die zin is het ook mijn eigen “schuld”, maar daar mag ik ook vergeving voor vragen, om ook zo een zuiverder mens te worden.
Tegelijkertijd begon mijn hart te zingen en te jubelen zelfs ik mocht “doorvoelen”……….
Maar nu wilde ik een bijbel hebben voor mij zelf en daar een feestje van maken. Ik wil lezen , horen en luisteren naar het Woord.
Jaren heb ik mij hier tegen verzet maar nu niet Alleluja. Wij danken God.
God schenkt mij alles op Zijn tijd. Je mag de uitnodiging aannemen, maar moet niet.
Ik ben niet voor niets op deze wereld gezet, hoe pijnlijk dit soms ook doet, naast alle vreugde.
Elke crisis mag ik ook zien als een nieuwe kans om verder te groeien in het delen en ontvangen. Amen.
Ik dank alle medewerkers en mensen voor hun medeleven en het ontvangen van dit genademoment tijdens de retraite.


mei 2016
Een andere deelnemer: Zachtmoedig

Op 27 mei ging ik voor een stilte retraite naar Leuvenheim.
Dit om mijn gedachten op non-actief te zetten, om een antwoord van God op “een vraag” te kunnen ontvangen. De dagen hadden een vast programma, lezingen door de begeleiders, avondmaalvieringen, maaltijden, enz. enz.
Kreeg ik een antwoord op mijn vraag ? Nee, we hebben een God die je keuze vrijheid geeft.
Hij heeft mij laten weten: “ Ik houd van al mijn schepselen, leer ook zo kijken naar jezelf en anderen“. - Zachtmoedig -
Dit is natuurlijk bekend – De eerste woorden van “de richtlijnen” - en voor mij was dit voldoende om mee verder te gaan.



KLEOPASDAGEN MEI 2016 LEUVENHEIM

Ik startte de Kleopasdagen ver bij God vandaan (door eigen toedoen).
Gaandeweg kwam ik weer dichter bij Hem en hielp God me om door situaties heen te gaan i.p.v. er om heen. Johannes 15:1-16 (deze tekst kreeg ik aangereikt tijdens de retraite) is een tekst waar ik veel aan had en nu nog aan heb. Elke morgen lees ik deze tekst hardop voor en bid hier ook voor dat ik dicht bij Hem mag blijven, dan blijft Hij in mij.

Verder heeft God me laten zien, dat ik Hem moet blijven zoeken en moet volharden.
Dat is iets waar ik sinds de retraite veel mee bezig ben.
Ook op Hem vertrouwen en niet op de situatie of op personen is duidelijk naar voren gekomen.

De retraite heeft me echt verrijkt en ik heb genoeg onderwerpen om de komende periode tot aan de volgende retraite aan te werken!
Samen met mijn God kan ik alles aan!

Ik kan de retraite een ieder aanraden, in de stilte spreekt God!


Getuigenis mei 2016
De retraite heeft me bewust gemaakt van een aantal dingen. Misschien moet je verandering ook niet in het groot zoeken, maar mag het ook in het klein. Wat ik met name heb geleerd tijdens de retraite was een bevestiging van wat ik in de jaren van therapie heb geleerd, maar waarvan het kwartje tot dan toe nog niet echt gevallen was.
Namelijk dat het belangrijk is om aan te gaan sluiten bij datgene wat bij mij past. Hier kwam ik achter doordat ik de opdracht van 4 uur per dag bijbelstudie/bidden wel serieus wilde nemen (ik wil graag voldoen aan de verwachtingen/eisen die andere mensen stellen en dacht dat dat ook Gods eis was), maar er hoe langer hoe somberder van werd, en mezelf 'vast' piekerde en me hoe langer hoe ongelukkiger ging voelen. Toen viel het kwartje dat het voor veel mensen misschien goed zal zijn om dit te doen, maar dat dit dan blijkbaar niet de manier is die bij mij past, en dat God dat dan blijkbaar niet van mij vraagt. Dat God mij uniek heeft gemaakt en dat ik eigen keuzes mag maken die goed voor mij zijn.
Natuurlijk niet zonder Gods wil op het oog te houden en dicht bij Hem te leven.
Daarnaast heb ik geleerd dat het me niet helpt om mezelf op de kop te geven, maar dat ik mild mag zijn richting mezelf. Juist mildheid en liefde richting mezelf maakt dat ik God weer op wil zoeken en ook in liefde met de ander kan leven.
Daarnaast is er erg gebeden voor het weggaan van mijn angsten en zegening in het partnerschap en over het moederschap en het kindje wat in mij groeit. Tot de retraite was ik behoorlijk neerslachtig, vooral hoe ik een goede vrouw en moeder kon zijn. Een paar dagen na de retraite is deze angst helemaal weggegaan en ervaar ik daarin veel vrede.

Op dit moment heb ik nog wel wat angsten, met name om fouten te maken op mijn werk en richting anderen, dus daar ligt nog wel een klus.
Helaas is mijn gebedsleven er nog niet door veranderd. Dat heeft ook te maken met dat ik erg druk ben geweest en hierin verkeerde prioriteiten heb gesteld/ het lastig vond om te kiezen voor de goede dingen.
Zo heeft mijn werk me de laatste tijd erg opgeslokt, maar ik heb dit zelf laten gebeuren.
Het is wel echt mijn verlangen om hierin meer te groeien en daarin ook wat in mijn omgeving (gezin maar ook buurt) te mogen betekenen. In het dagelijks leven merk ik wel dat ik dicht bij God wil leven en Zijn wil wil doen. Zo leef ik wel bewust met de gedachte: wat wil God dat ik doe? Wat zou Jezus doen? Ik besef wel dat gebed daarin wel erg belangrijk is en een veel belangrijkere plaats verdient, juist ook om van betekenis te kunnen zijn in deze wereld.

Ik hoop dat jullie door bovenstaand verhaal inzicht hebben gekregen in waar een groeiproces gaande is en waar ik heel graag nog zou willen veranderen en investeren. Hoewel ik de retraite zwaar vond, ben ik ook dankbaar dat ik geweest ben.
Oh ja, niet onbelangrijk... Ik kwam heel erg met de verwachting naar de retraite dat God mij van mijn angst zou bevrijden. Toen dat maar steeds niet leek te gebeuren, werd ik bepaald bij de waarheid dat God niet al mijn wensen vervult maar wel Zijn beloften. Dat hielp me om mijn perspectief op de Heer te stellen en niet op mijn eigen leven. En dat is iets wat ik steeds wil blijven doen, en waarvan ik hoop dat God me daar ook de wijsheid telkens weer voor geeft.

Kortom heb ik dus veel zegeningen ervaren waar ik God dankbaar voor ben. Tegelijk besef ik dat ik nog heel wat stappen te gaan heb om echt tot zegen te kunnen zijn in mijn omgeving. Het is wel mijn verlangen dat ik daarin op korte termijn ook stappen (in Gods Kracht) mag gaan zetten.
Het was fijn om tijdens de Kleopasdagen bewust stilgezet te zijn en mezelf te richten op God, daarbij geholpen door de gesprekken. Ook de dagelijkse vieringen, het bidden en het zingen heb ik als een weldaad ervaren. Een ankerpunt in mijn vaak hectische dagelijkse leven. Ik was en ben blij met het volhardingsgebed. Het is me tot steun in moeilijke tijden.


oktober 2015 getuigenis
De retraite heeft me bewust gemaakt van een aantal dingen. Misschien moet je verandering ook niet in het groot zoeken, maar mag het ook in het klein. Wat ik met name heb geleerd tijdens de retraite was een bevestiging van wat ik in de jaren van therapie heb geleerd, maar waarvan het kwartje tot dan toe nog niet echt gevallen was.
Namelijk dat het belangrijk is om aan te gaan sluiten bij datgene wat bij mij past. Hier kwam ik achter doordat ik de opdracht van 4 uur per dag bijbelstudie/bidden wel serieus wilde nemen (ik wil graag voldoen aan de verwachtingen/eisen die andere mensen stellen en dacht dat dat ook Gods eis was), maar er hoe langer hoe somberder van werd, en mezelf 'vast' piekerde en me hoe langer hoe ongelukkiger ging voelen. Toen viel het kwartje dat het voor veel mensen misschien goed zal zijn om dit te doen, maar dat dit dan blijkbaar niet de manier is die bij mij past, en dat God dat dan blijkbaar niet van mij vraagt. Dat God mij uniek heeft gemaakt en dat ik eigen keuzes mag maken die goed voor mij zijn.
Natuurlijk niet zonder Gods wil op het oog te houden en dicht bij Hem te leven.
Daarnaast heb ik geleerd dat het me niet helpt om mezelf op de kop te geven, maar dat ik mild mag zijn richting mezelf. Juist mildheid en liefde richting mezelf maakt dat ik God weer op wil zoeken en ook in liefde met de ander kan leven.
Daarnaast is er erg gebeden voor het weggaan van mijn angsten en zegening in het partnerschap en over het moederschap en het kindje wat in mij groeit. Tot de retraite was ik behoorlijk neerslachtig, vooral hoe ik een goede vrouw en moeder kon zijn. Een paar dagen na de retraite is deze angst helemaal weggegaan en ervaar ik daarin veel vrede.

Op dit moment heb ik nog wel wat angsten, met name om fouten te maken op mijn werk en richting anderen, dus daar ligt nog wel een klus.
Helaas is mijn gebedsleven er nog niet door veranderd. Dat heeft ook te maken met dat ik erg druk ben geweest en hierin verkeerde prioriteiten heb gesteld/ het lastig vond om te kiezen voor de goede dingen.
Zo heeft mijn werk me de laatste tijd erg opgeslokt, maar ik heb dit zelf laten gebeuren.
Het is wel echt mijn verlangen om hierin meer te groeien en daarin ook wat in mijn omgeving (gezin maar ook buurt) te mogen betekenen. In het dagelijks leven merk ik wel dat ik dicht bij God wil leven en Zijn wil wil doen. Zo leef ik wel bewust met de gedachte: wat wil God dat ik doe? Wat zou Jezus doen? Ik besef wel dat gebed daarin wel erg belangrijk is en een veel belangrijkere plaats verdient, juist ook om van betekenis te kunnen zijn in deze wereld.

Ik hoop dat jullie door bovenstaand verhaal inzicht hebben gekregen in waar een groeiproces gaande is en waar ik heel graag nog zou willen veranderen en investeren. Hoewel ik de retraite zwaar vond, ben ik ook dankbaar dat ik geweest ben.
Oh ja, niet onbelangrijk... Ik kwam heel erg met de verwachting naar de retraite dat God mij van mijn angst zou bevrijden. Toen dat maar steeds niet leek te gebeuren, werd ik bepaald bij de waarheid dat God niet al mijn wensen vervult maar wel Zijn beloften. Dat hielp me om mijn perspectief op de Heer te stellen en niet op mijn eigen leven. En dat is iets wat ik steeds wil blijven doen, en waarvan ik hoop dat God me daar ook de wijsheid telkens weer voor geeft.

Kortom heb ik dus veel zegeningen ervaren waar ik God dankbaar voor ben. Tegelijk besef ik dat ik nog heel wat stappen te gaan heb om echt tot zegen te kunnen zijn in mijn omgeving. Het is wel mijn verlangen dat ik daarin op korte termijn ook stappen (in Gods Kracht) mag gaan zetten.
Het was fijn om tijdens de Kleopasdagen bewust stilgezet te zijn en mezelf te richten op God, daarbij geholpen door de gesprekken. Ook de dagelijkse vieringen, het bidden en het zingen heb ik als een weldaad ervaren. Een ankerpunt in mijn vaak hectische dagelijkse leven. Ik was en ben blij met het volhardingsgebed. Het is me tot steun in moeilijke tijden.



retraite okt.2015 kleopasdagen Helvoirt
3 dagen er even uit
3 dagen stilte ervaren
3 dagen meer tijd met God doorbrengen

Zo ging ik de retraite in. Ook met de gedachte; ik moet God meer gaan zoeken, Hij is het zo waard dat ik meer tijd met Hem doorbreng.
Het was ook zeker zo dat het waardevol was om meer tijd met Hem door te brengen. Maar wat was er nu zo bijzonder? Ik hoefde God niet te zoeken, Hij kwam naar mij toe! Op zulke wonderlijke manieren dat ik er nog steeds geen woorden aan kan geven. Maar wel zo dat er geen twijfel mogelijk was. God was er, voor mij, en Hij gaf zooooveeeel in die 3 dagen dat ik er nog steeds vol van ben.
Het was aan het begin best moeilijk om de stilte te ervaren. Er was op een gegeven moment ook een weerstand in me. Maar achteraf zie ik dat ik daar doorheen moest om in een diepere laag van stilte te komen. En toen was de stilte zo heerlijk. En God werd als maar groter, meer zichtbaar, ja haast tastbaar. Hij was er, voor mij. Voor mij........wat geeft dat een verwondering. Dat is al een retraite waard. Maar er kwam nog veel meer. Niet alleen het ervaren van Zijn aanwezigheid, maar ook Zijn woord sprak krachtig tot me in de bijbelgedeelten die ik ontving. En de Geest was krachtig aanwezig. Niet te bevatten hoe wonderlijk. Ik ben best wel iemand die van praten houd, maar dan heb je geen woorden meer. Zo bijzonder dat het dan stil is om je heen, maar ook stil wordt in jezelf en je de stilte koestert, je in de stilte gevormd wordt tot Zijn eer. Het was enorm waardevol! Deze dagen draag ik mee in m'n hart.

3 dagen weg geweest
3 dagen stilte ervaren
3 dagen heel dicht bij God geweest


retraite okt. 2015 Kleopasdagen Helvoirt
De retraite heeft me zeker bewust gemaakt van een aantal dingen. Misschien moet je verandering ook niet in het groot zoeken, maar mag het ook in het klein. Wat ik met name heb geleerd tijdens de retraite was een bevestiging van wat ik in de jaren van therapie heb geleerd, maar waarvan het kwartje tot dan toe nog niet echt gevallen was.

Namelijk dat het belangrijk is om aan te gaan sluiten bij datgene wat bij mij past. Hier kwam ik achter doordat ik de opdracht van 4 uur per dag bijbelstudie/bidden wel serieus wilde nemen (ik wil graag voldoen aan de verwachtingen/eisen die andere mensen stellen en dacht dat dat ook Gods eis was), maar er hoe langer hoe somberder van werd, en mezelf 'vast' piekerde en me hoe langer hoe ongelukkiger ging voelen. Toen viel het kwartje dat het voor veel mensen misschien goed zal zijn om dit te doen, maar dat dit dan blijkbaar niet de manier is die bij mij past, en dat God dat dan blijkbaar niet van mij vraagt. Dat God mij uniek heeft gemaakt en dat ik eigen keuzes mag maken die goed voor mij zijn. Natuurlijk niet zonder Gods wil op het oog te houden en dicht bij Hem te leven.
Daarnaast heb ik geleerd dat het me niet helpt om mezelf op de kop te geven, maar dat ik mild mag zijn richting mezelf. Juist mildheid en liefde richting mezelf maakt dat ik God weer op wil zoeken en ook in liefde met de ander kan leven.

Ik heb veel zegeningen tijdens het weekend ervaren waar ik God dankbaar voor ben. Tegelijk besef ik dat ik nog heel wat stappen te gaan heb om echt tot zegen te kunnen zijn in mijn omgeving. Het is wel mijn verlangen dat ik daarin op korte termijn ook stappen (in Gods Kracht) mag gaan zetten.


retraite mei 2015 kleopasdagen Helvoirt
Was het de stilte?

Drie dagen in stilte doorbrengen - ik was benieuwd hoe dat zou zijn. Het begin had wel iets komisch, om met een groep van onbekenden de stilte in te gaan, terwijl je elkaar nog zoveel zou willen vragen. Maar dat kon na de eerste maaltijd en de kennismaking niet meer. Ik vatte dat wel héél serieus op, door iemand die later aankwam alleen met een knikje te begroeten…. achteraf een bizarre situatie. Maar verder was het prettig om niet te hoeven spreken, vragen, antwoorden. Je leert elkaar op een heel andere manier toch wel wat kennen, in de wandelgangen en aan tafel (met muziek op de achtergrond), in de viering, zingend en biddend (één oog open- wie bidt er?Omdat ik de stemmen niet kende.).
Stilte, het is zo betrekkelijk, want mijn gedachtestroom was er altijd. Maar wat er niet was: de zorg voor een huishouden, voor mensen die elk hun stukje levensweg van dit moment inbrengen in mijn leven. Geen werk dat aandacht vroeg. Alleen het ritme van de vaste tijden: morgengebed, middaggebed en avondmaal; maaltijden en koffiemomenten.
Wat kwam er vrij? Niet zozeer pure stilte, hoewel ik de vogels beter hoorde daar. Wat er vooral vrij kwam was tijd. Tijd om te denken, te bidden, te schrijven, te wandelen. Om wat ik tegenkwam in mijzelf te zien, echt te zien. En tijd om het bij God te brengen. Om te schrikken van mijn geloofsclichés, en om te zien dat ze wel degelijk inhoud hebben, als ik er de tijd voor neem. Bijbelwoorden vormden Gods manier van tot mij spreken. Dat vroeg omdenken, want ik hoefde ze niet steeds in de context te plaatsen - ik kon ze toelaten nu, hier, bij mij. Door de tijd werd ik me opnieuw bewust van Gods grote liefde. Er stond in de tuin van het bezinningscentrum een beeld van Jezus met het heilig hart. Even wennen voor deze protestant. Maar de oneindige liefde die uit Jezus’ hart stroomt, daar werd ik stil van.


foto (2)m.jpg retraite mei 2015 kleopasdagen helvoirt
Ik heb erg veel aan de retraite gehad en ben er nog veel mee bezig, ik droom er zelfs wel eens over :-).

Door de retraite ben ik echt weer dichter bij God gekomen en ook de Bijbelteksten die ik mee naar huis heb gekregen waren weer zo bijpassend, de rechter hand van God kwam weer naar voren :-).

Mijn "retraite"schriftje sla ik nog regelmatig open.
Er staan oa 11 teksten uit Psalm 61 in die ik kan proclameren en die erg op mij van toepassing zijn (ik moet ze alleen nog even uit mijn hoofd leren ;-).

Verder ben ik na de retraite 4 uur in mijn eentje wezen wandelen in de duinen en heb ik gebeden, teksten uit mijn schriftje gelezen en van Gods prachtige schepping genoten.

Op een gegeven moment was ik de weg die ik aan het volgen was kwijt en heb ik God gevraagd welke kant Hij mij op wilde hebben. Ik kreeg rechts in mijn hoofd en toen ik die kant op ging kreeg ik in mijn hoofd: Ik wil je iets laten zien.
Ik was erg benieuwd wat God me wilde laten zien en opeens zag ik een groot kruis (zie foto).
Ik was zo ontroerd. Bijzonder hoe God leidt.

Wat ik ook positief vind is dat ik echt hebben kunnen genieten van mijn tijd met God en als er mensen waren die met elkaar aan het praten waren ging ik weer verder, want ik verlangde weer naar de stilte.
Tot voor de retraite deed ik dit soort dingen sporadisch en met een zekere tegen zin, het moest maar..

Nu was dat zo heel anders :-).

De angst is er nog wel, maar als ik de angst ontdek breng ik het gelijk bij God en probeer me zoveel mogelijk met Hem te vullen.

Ik hoop dit steeds te blijven doen ook (juist) in moeilijke omstandigheden.

Hier onder mijn getuigenis.

Getuigenis.

Ik heb de retraite als bijzonder en zeer positief ervaren.
God heeft tot mij gesproken door Zijn woord waardoor ik houvast heb gekregen (in Hem).
Ik ben erg blij dat ik de stap heb gezet om te gaan (met dank aan mijn tante die mij er op attent had gemaakt), ik kan het iedereen aanraden, ook aan mensen die graag praten (doe ik ook).
Juist in de stilte kan God spreken!

Ontzettend bedankt voor de tijd die jullie apart hebben gezet, ik ben er een rijker mens door geworden :-).

Gods zegen voor de toekomst en wie weet tot een volgende keer!


reactie retraite oktober 2014
In Zijn hart.
Alles hielp mee om daar te komen waar God me hebben wilde, die eerste dagen van oktober. De prachtige plek in de natuur, de gezamenlijke vieringen. De dagelijkse lezingen en vooral de persoonlijke Bijbelteksten die we meekregen vanuit de begeleidingsgesprekken.
Te zijn tussen mensen die allemaal op zoek zijn naar Gods weg met hen. Het gevoel hen te leren kennen zonder veel woorden.
Vier dagen in gesprek met God. Of eigenlijk: vooral heel veel luisteren. “Kom nou maar eens gewoon bij me…” was Zijn boodschap aan mij.
Dat was niet alleen maar heel ontspannen. Ik had Hem zoveel te zeggen. Maar na een heel geworstel maakte Hij mij duidelijk: “Niet ik woon in jouw hart maar jij mag in Mijn hart wonen” en “niet Ik ga met jou mee maar jij mag met Mij meegaan”.
Hij is de alpha en de omega, en alles wat daar tussenin zit. En welke weg ik dan ook zal gaan: ik ben bij Hem.
Net als de Emmaüsgangers mocht ik met Jezus op weg gaan en heb ik Hem mogen herkennen.


reactie retraite oktober 2014
De Kleopasdagen in oktober 2014 waren voor mij een bijzondere ervaring.
Door de tijd en de rust die er was kon ik mijn hart openen voor God en heeft Hij zich op een bijzonder manier aan mij laten zien.
Het was helend, koesterend en leerzaam.
Bovenal ben ik geraakt door de manier waarop God mij riep en mij uitnodigde in Zijn tegenwoordigheid.
Mijn verlangen naar Hem groeide doordat ik Zijn verlangen naar mij kon voelen.
Hij riep mij op een avond naar de kapel en daar mocht ik in Zijn nabijheid zijn.
Voordien wist ik wel dat Hij van ons mensen houdt, maar nu heb ik Zijn liefde mogen voelen. Daardoor is er veel in mij veranderd.
Hij heeft mij aangeraakt en in beweging gezet en nu geef ik elke dag steeds meer gehoor aan Zijn stem.
Ik denk aan het lied: “Heer, kom dichterbij, dan kan ik Uw schoonheid zien en Uw liefde voelen, diep in mij. Want Heer, ik heb ontdekt, dat als ik aan Uw voeten ben, trots en twijfel wijken voor de kracht van Uw liefde.”
Ook heb ik geleerd, dat ik op dit moment in mijn leven mag leren om stil te zijn, bij Hem te wonen en naar Hem te luisteren. Dat is voor nu genoeg.
Ik ben van nature een doener, maar God heeft mij de weldaad van het ‘zijn’ aangeboden.
Graag wil ik meer van Hem leren, door meer naar Hem te luisteren.
Dank jullie wel voor de gelegenheid om samen met anderen in Gods nabijheid te mogen zijn.

Met vriendelijke groet


reactie retraite oktober 2014
Hierbij een reactie op de stilte retraite.

In April hoorde ik van de kleopasdagen maar door vele andere dingen dacht ik dat schuif ik naar oktober. Achteraf gezien moest het zo zijn.
In de zomer kwam er teveel op mijn bordje waardoor ik erg verlangde naar de stilteretraite. Ik ben deze dagen blanco ingegaan en heb het als heel goed ervaren,de verschillende programmapunten,het dagelijks gesprek,het loslaten van de dingen thuis, het bezig zijn met de aangereikte teksten en je openstellen voor een ontmoeting met Hem.
Het was voor mij bijtanken en weer prioriteiten stellen,meer momenten om bij Hem te zijn,het bidden bracht mij weer tot nieuwe verlangens.
Al met al dagen om dankbaar op terug te zien, en uitzien naar wat de komende tijd gaat brengen.
Het mooie weer was een kadootje